recent werk

Hieronder zie je achtereenvolgens: 'Cumulus', 'Sneeuwwitje' en 'Picknick'. (Als je er op klikt, weet je zeker dat je het hele werk ziet.)

Expositie Singel 383: nog tot en met zondag 25 mei

Op 8 mei was de opening van een nieuwe expositie van mijn tekeningen en ander werk in de galerie op Singel 383, vlakbij het Spui. Voor wie nog wil: de expo sluit op 25 mei, de openingstijden zijn 14.00-18.00 uur en de kunstenaar is zelf aanwezig!

Expositie mei 2012

In mei 2012 heb ik geëxposeerd in de mooie galerie Singel 383. Hieronder de uitnodiging, enkele tekeningen zoals ze in de galerie hingen en de inleidende tekst van Fabian Takx.

Het Eden van Hennie van den Bosch

'Ieder geliefd voorwerp is het middelpunt van een paradijs' (Novalis)

'De herinnering is het enige paradijs waaruit we niet verbannen kunnen worden.' (Jean Paul)

Het is veelzeggend dat de mooiste citaten over het paradijs uit de Romantiek komen. Ooit bedacht Hennie van den Bosch (1958) als titel voor haar werk 'het paradijs van vandaag', en al houdt ze daar nu niet meer aan vast, ergens is zij ook een romantica, in de oorspronkelijke zin van het woord. Want het streven naar paradijselijk geluk is een kenmerk van die stroming uit het eind van de achttiende, begin negentiende eeuw, net als de terugkeer naar de natuur. Maar ook de weemoed bij het besef dat die staat van genade nooit lang kan duren.

Dat verlangen naar een aards paradijs doordringt het werk, maar ook het scheppen zelf. Wie creëert kan zich losmaken van de beklemming van de alledaagsheid. De kunstenaar kan een eigen ruimte scheppen en die bevolken met een 'verzonnen' flora en fauna, een collage van inspirerende beelden uit de zichtbare werkelijkheid die een nieuw visueel verband met elkaar aangaan. Misschien kunnen we deze onbezorgde wereld wel het negatief noemen van die van een bijna-naamgenoot Jeroen Bosch. Hier geen duivels en monsterlijke creaturen, maar een idyllische wereld waarin dieren en planten vreedzaam coëxisteren, minding their own business. Libellen zweven boven wonderlijke bloemen, een wolf komt poolshoogte nemen bij een boomstam, een fazant en twee windhonden doen soeverein hun eigen ding, een haas komt uit een schilderij van Dürer gerend... en die animale monomanie speelt zich af tegen een décor van dierbare landschappen en voorwerpen, zoals de twee schommels die de kunstenaar ooit aan een boom zag hangen in de Provence, exotische bloemen en besneeuwde bergtoppen die ze tegenkwam op Tenerife en in het Atlasgebergte. Alles kan als bouwsteen voor het paradijs dienen, ook knipsels uit glossy tijdschriften of een borduurpatroon. Zo ontstaat een gelukzalige andere wereld van sereniteit, kleur en luchtigheid waarin alles dwarrelt en zweeft als veertjes op een zomerbries. Alsof je door de spiegel bent gestapt en in het wonderland van Alice terecht bent gekomen.

'Tranen van goud' (2011) (c) Hennie van den Bosch

werk 2010 (met close-up)

Twee recente werken

Hierbij twee grote tekeningen die ik dit jaar heb gemaakt, 'Muilezel' en 'Stripkip'.

expositie tijdens SchoK

Van 3 tot en met 6 juni heb ik geëxposeerd tijdens SchoK, ofwel Schoorlse Kunsten. Dat is geen festival, maar een manifestatie - organisator Jaap Borgers is daar heel streng in - waaraan 120 beeldend kunstenaars, dansers, muzikanten, literatoren en dichters meedoen. Dit jaar was het motto, heel toepasselijk: 'Over smaak valt te twisten'. De organisatie zet iedere twee jaar een heel parcours uit rond Schoorl, met exposities en optredens op verrassende plekken, van oude fabrieken tot dorpscafé's, het strand bij Camperduin en zelfs een kapsalon. Ik kreeg een voormalige galerie ter beschikking, Tip van Klaas in Groet. Met mij exposeerde Philip Wiesman, die buitengewoon fijne etsen maakt op klein formaat van Hollandse landschappen en landhuizen. Ik had voor de gelegenheid een installatie gemaakt die ik 'Schoorlse kippen' had genoemd, want er figureerden een paar parmantige kippen in die ik in Schoorl heb geregistreerd en later heb nagetekend op grote tekeningen, waar nog veel meer beesten, bomen en planten voorkomen. Daarvoor had ik een woud gemaakt van heliumballonnen die door eieren aan de tegelvloer waren verankerd, en in vitrines heb ik nog enkele losse 'knikkerschalen' en andere objecten tentoongesteld. In een korte toelichting wees ik op de vergankelijkheid van het geheel: de kippen zijn al overleden (door een vos opgegeten) en de ballonnen liepen langzaam leeg. Aan het einde van de vier dagen zweefden sommige nog net boven de grond.

Op een gegeven moment kwam er zelfs een dansgezelschap binnen dat door het ballonnenwoud danste, een heel leuke spontane improvisatie. Een geweldige, landelijke plek waar mensen al fietsend en wandelend wel even naar binnen wilden wippen, en met het mooie weer hebben we het prima naar onze zin gehad. Philip en vriendin: bedankt voor het oppassen als ik er niet was!

Foto's performance: Wim Koen